کیش و مات - نوشته های بکتاش آبتین

سلام/ حال همه ی پرنده ها خوب است/ فقط خیال کوچ پرستوها / گاهی / دستمالم را مرطوب می کند / حالا حتمن باید از چیزی بنویسم / مثلن خاطره ای ـ رویایی / ویا حتا گلا یه ای/ اما تا یادم نرفته بنویسم / زمین اینجا کنار من نشسته/ وپاهایش را به اندازه ی تمام گلیم های جهان / درازتر کرده ! / ومن چقدر نگرانم/ بگذریم/ حالا اگر قرار باشد/ همه ی چیزها را همان طوری که هست / بنویسم/ باید بنویسم / دریا تا بالای قوزک پای من دریاست / و آسمان/ درقیل وقال پرنده های مهاجر گیج می خورد / ومن چقدر نگرانم/ آه دریا موج / دریا موج / دریا . . . /این حرفها را تا همیشه تکرار کن / و اصلن فکر نکن که روزی من / روی ساحل شنی نوشته بودم / موج ها هیچ جایی نمی روند/ فقط همدیگر را هل می دهند ! / ودریا که حرف های مرا پاک کرده بود و / من که یاد گرفته بودم / دیگر نگران نباشم/ وشب خواب دیده بودم / دنیا/ به اندازه ی کفش های من کوچک بود ! / وبود

	نوشته های بکتاش آبتین
( فرشته خانم ) جوراب‌هاي دخترم را بخيه مي‌زنم زنم ! گاهي عروسكم گاهي چند روز پيراهن چركم كه چسبيده‌ام بر تنم ! عصباني‌ام شبيه رگ‌هاي گردن مادرم ومي‌لرزم شبيه هق هق شانه‌هاي دخترم ! مي‌رقصم با خودم در آينه مي‌رقصم با اولين عشقم كه نيست وخاطره‌ها گريه مي‌كنند در دامنم ! هزار دستانم با يك دست كيف دخترم هستم غذاي سوخته‌ام با يك دست جارو برقي‌ام و اگر برق نباشد تاريك است كه پاهاي بسياري درمن روشن مي‌شود ! جاروگرم ! هزار پايم ! خدا مي‌داند چه جانوري هستم ! اما نگو كه كثيفم كه نيستم كه اگر پيراهن خوني به تن دارم كسي را جز خودم نكشته ام ونگو كه كثيفم كه نيستم اما ... لخت مي‌گويم كه درمن هميشه آشغال‌هايي با اتومبيل هاي تميز دور زده اند ! بوق‌ام اتومبيل‌ام سرهاي برگشته بر من منم ! صندلي‌ام ! براي هر پيشنهادي پايه‌ام ! خيالت تخت از راه كه برسم تختم ! درد نمي‌فهمم بقول تو بد بختم ! بر صورتم سيلي، تنها صداست كه مي‌ماند جاي زخم بر پيراهنم ! و دکمه هایم همه پاره ست صبورم شبيه دختر اعراب زنده بگورم ! و قافيه ها مثل من همگي هرزه‌اند ! صداي آه خودش را در من كش مي‌دهد وچه مي‌دانم كه تو از من چه مي‌داني كه كفش‌هاي پاشنه بلندم بر پله ها چرا جيغ مي‌كشد ؟ چرا ؟ .... گاهي لحظات امامزاده‌اي در من است ! وقتي گريه مي‌كنم چادر نمازم ! مادرم هستم به تو تهمت مي‌زنم پدرم هستم ! وچند مشت توي دهانم ... كليد مي‌شود دندان‌هاي مادرم بر قفل دنيا كه بر لولاي تنم جز د ربد ري نمي‌چرخيد خاك بر سرم ! سنگ قبرم ! هميشه در شيون زندگي دارم و هر روز انگشت هاي مردي فاتح فاتحه مي خواند برتنم ! هر كه اشاره مي كند منم ! هزار اسم دارم هر نامي كه مي‌شنوم بر مي‌گردم ! مهتابم ستاره ام سحرم تا صبح نمي خوابم شبم ! وهزار اسم ديگر باز منم ! فقط گاهي در شناسنامه و در روياي مادرم فرشته ام ! نيستم ؟ !
+ نوشته شده در سه شنبه پنجم اردیبهشت 1385ساعت 10:1 توسط بکتاش آبتین \|