کیش و مات - نوشته های بکتاش آبتین

سلام/ حال همه ی پرنده ها خوب است/ فقط خیال کوچ پرستوها / گاهی / دستمالم را مرطوب می کند / حالا حتمن باید از چیزی بنویسم / مثلن خاطره ای ـ رویایی / ویا حتا گلا یه ای/ اما تا یادم نرفته بنویسم / زمین اینجا کنار من نشسته/ وپاهایش را به اندازه ی تمام گلیم های جهان / درازتر کرده ! / ومن چقدر نگرانم/ بگذریم/ حالا اگر قرار باشد/ همه ی چیزها را همان طوری که هست / بنویسم/ باید بنویسم / دریا تا بالای قوزک پای من دریاست / و آسمان/ درقیل وقال پرنده های مهاجر گیج می خورد / ومن چقدر نگرانم/ آه دریا موج / دریا موج / دریا . . . /این حرفها را تا همیشه تکرار کن / و اصلن فکر نکن که روزی من / روی ساحل شنی نوشته بودم / موج ها هیچ جایی نمی روند/ فقط همدیگر را هل می دهند ! / ودریا که حرف های مرا پاک کرده بود و / من که یاد گرفته بودم / دیگر نگران نباشم/ وشب خواب دیده بودم / دنیا/ به اندازه ی کفش های من کوچک بود ! / وبود

	نوشته های بکتاش آبتین
( مامانی ) پيرن سنگي تو چقد سفيده ماماني چقده بهت مياد كي اونو خريده ماماني پيرن سنگي تو چقد قشنگه تو تن ات تو دل ت بزرگه و پيرهنه تنگه تو تن ات تو نمردي هميشه مضراب و سازت پيش اته واسه چي گريه كنم چادر نمازت پيش اته تومثه نخلي اگه خاك ات كنن توي زمين دوباره زنده مي شي خرما ميدي فقط همين چشاي خرمايي تو شب هاي جمعه تو سيني مي چينم خير مي كنم تو تخم چشمام مي شيني گلاي رازقي رو رو دل تنگ ات مي ذارم واسه ي پرنده ها گندم و ارزن مي آرم باباي مهربونم با سه تا دسته گل مياد گلا گريه مي كنن خيلي زياد خيلي زياد
+ نوشته شده در سه شنبه شانزدهم اسفند 1384ساعت 8:53 توسط بکتاش آبتین \|