کیش و مات - نوشته های بکتاش آبتین

سلام/ حال همه ی پرنده ها خوب است/ فقط خیال کوچ پرستوها / گاهی / دستمالم را مرطوب می کند / حالا حتمن باید از چیزی بنویسم / مثلن خاطره ای ـ رویایی / ویا حتا گلا یه ای/ اما تا یادم نرفته بنویسم / زمین اینجا کنار من نشسته/ وپاهایش را به اندازه ی تمام گلیم های جهان / درازتر کرده ! / ومن چقدر نگرانم/ بگذریم/ حالا اگر قرار باشد/ همه ی چیزها را همان طوری که هست / بنویسم/ باید بنویسم / دریا تا بالای قوزک پای من دریاست / و آسمان/ درقیل وقال پرنده های مهاجر گیج می خورد / ومن چقدر نگرانم/ آه دریا موج / دریا موج / دریا . . . /این حرفها را تا همیشه تکرار کن / و اصلن فکر نکن که روزی من / روی ساحل شنی نوشته بودم / موج ها هیچ جایی نمی روند/ فقط همدیگر را هل می دهند ! / ودریا که حرف های مرا پاک کرده بود و / من که یاد گرفته بودم / دیگر نگران نباشم/ وشب خواب دیده بودم / دنیا/ به اندازه ی کفش های من کوچک بود ! / وبود

	نوشته های بکتاش آبتین
( تابلوي عقده يي ) در پيراهن من تن هاي بسياري ست كه هر روز در خيابان هاي شما تكرار مي شود هفت خطم نستعليقم ثلثم شكسته ام من انحناي كمر تمامي شما هستم ! وخط ديگر آن اتوبوس كه هر روز از جاده اي مي گذرد منم ! .... نه ! بايد نقش دهاني را بازي كنم كه از حنجره هايي روشن برخاسته اند ( شما و خودم را دعوت مي كنم به تقوا و توصيه مي كنم ... ) خفه شو با خودم هستم ! بگذار اين نقش را به خداي خودم واگذار كنم ! بار الها ريا كارم و اگر كوسه نبودم حتمن با ريش هاي انبوهي نماينده ي چند ميليون خط خميده بودم ! هستم ! پروردگارا تنها تو مي داني كه من نبوغ خودم بودم اما نشد كه در هيچ عكسي با حروف درشت حرف بزنم بوق خودم بودم ! و هر كس جلوي من بود ( نفتي نشي عمو ) ! اينگونه بود كه من در وطنم نقطه ي پر رنگي بودم كه هر روز رنگ پريده تر مي شدم ! .... در دستان من هميشه خودكاري ست كه كه انگشتان ماسيده بر جا مي گذارد و بر لبانم هميشه شعري كه كلمات حرامزاده در آستين دارد ! من پيامبري جوانم كه در تابلويي عقده يي پير شده ام !
+ نوشته شده در سه شنبه نهم اسفند 1384ساعت 19:55 توسط بکتاش آبتین \|