کیش و مات

سلام/ حال همه ی پرنده ها خوب است/ فقط خیال کوچ پرستوها / گاهی / دستمالم را مرطوب می کند / حالا حتمن باید از چیزی بنویسم / مثلن خاطره ای ـ رویایی / ویا حتا گلا یه ای/ اما تا یادم نرفته بنویسم / زمین اینجا کنار من نشسته/ وپاهایش را به اندازه ی تمام گلیم های جهان / درازتر کرده ! / ومن چقدر نگرانم/ بگذریم/ حالا اگر قرار باشد/ همه ی چیزها را همان طوری که هست / بنویسم/ باید بنویسم / دریا تا بالای قوزک پای من دریاست / و آسمان/ درقیل وقال پرنده های مهاجر گیج می خورد / ومن چقدر نگرانم/ آه دریا موج / دریا موج / دریا . . . /این حرفها را تا همیشه تکرار کن / و اصلن فکر نکن که روزی من / روی ساحل شنی نوشته بودم / موج ها هیچ جایی نمی روند/ فقط همدیگر را هل می دهند ! / ودریا که حرف های مرا پاک کرده بود و / من که یاد گرفته بودم / دیگر نگران نباشم/ وشب خواب دیده بودم / دنیا/ به اندازه ی کفش های من کوچک بود ! / وبود

	نوشته های بکتاش آبتین
( وطن ) وطن وطن مهربان من حالا روي كدام انگشت خود حساب مي كني ؟ با كدام دست ؟ حرفهايم را مي شنوي ؟ با كدام گوش ؟ ! چه شد لاله ي گوش هاي تو چه شد ؟ وچه شد كه جوانان تو از پياده روها به جوها افتادند وافتادند كه ( افتادگي آموز اگر طالب فيضي ) ! و فيض مي برند لاله هاي تو هر روز در اتومبيل هاي رنگارنگ خون بالا مي آورند ( از خون جوانان وطن لاله د ميده ) ! و سرودهاي تو همگي در روزهاي مشخص ناله مي كنند ! كودكاني كه در كفش هايشان از كوچه اي به كوچه ي ديگر گم مي شوند ! و گم مي شود آرزوي دوچرخه اي در خيابان ولي عصر ! كه نه ! قدم زدن در شلوار جيني كه 60% تخفيف در پاچه دارد ! ... وطنم تابوت جوانان تو اينگونه بر دوش پياده روها غرق مي شود !
+ نوشته شده در سه شنبه بیست و دوم فروردین 1385ساعت 20:22 توسط بکتاش آبتین \|

نوشته های بکتاش آبتین

( بهار )

تنها

بنفشه می داند

چه آوازی برلب دارد

بهار !

+ نوشته شده در سه شنبه یکم فروردین 1385ساعت 17:48 توسط بکتاش آبتین |