نوشته های بکتاش آبتین
پيشكش به مهرباني هاي بي دريغ علي شاه مولوي                      (   آيا ؟ يا  ... )       چندين درختم در خود     آيا ؟   چندين پرنده ام در خود     يا  ؟  چندين شاخه ام كه دور خودم پيچيده ام     آيا ؟     علاقه   پرنده اي كه لاي شاخه ها  گير كرده بود     بود ؟!   باور نمي كنم كه از راه برسي  ميوه هاي رسيده را از تقويم برداري   و چوب بزني به روزهاي قرمز تعطيل !   يعني آن دست كال  كه پشت خداحافظي را لرزاند    آستين تو بود        آيا ؟   يا       اگر نبود خاطراتي از اين دست  ميخكوب بر ساعتم مي ايستادم   و  دور تمام ثانيه ها را خط مي كشيدم   آيا    بر دريا ساعت شني را ديده اي بر ساحل ؟ !   يا    ديده اي كه تنها   ردپايي از رهگذران باقي ست   و  باقي   چشم هاي خيره ي توست   كه شن هاي ساحل را شست !  و  اگر درست شنيده باشم  دهان تو بود كه گفت :  آه  !   و  آه  از نهاد من برخاسته بود     آيا  ؟   يا   خواسته بود كه من   از پاييز خودم    به برگ هاي خودم برگردم   و  برگردم از كوچه اي لاغر  به دري لاغر  و   از دري لاغر   به تني لاغر !   وبه روي آينه نياورم كه بپرسد شما   آيا ؟ !   و بگويم پاييز  ،  درخت     و رخت بكنم  از ثانيه هايي كه در تقويم جابه جا مي شد !  يا    اگر مي شد   يك جواب ديگر از تو بپرسم    آيا ؟       پاييز    تنها آن درخت لخت رنگ پريده بود   ؟  يا  ؟   آيا ؟ ...
+ نوشته شده در  سه شنبه بیست و سوم اسفند 1384ساعت 14:2  توسط بکتاش آبتین  |

	نوشته های بکتاش آبتین
( مامانی )   پيرن سنگي تو چقد سفيده  ماماني چقده بهت مياد  كي اونو خريده ماماني   پيرن  سنگي تو چقد  قشنگه تو تن ات تو دل ت بزرگه و پيرهنه تنگه تو تن ات   تو نمردي هميشه مضراب و سازت پيش اته واسه چي گريه كنم چادر نمازت پيش اته   تومثه نخلي  اگه خاك ات  كنن توي زمين دوباره زنده مي شي خرما ميدي فقط همين   چشاي خرمايي تو شب هاي جمعه تو سيني مي چينم خير مي كنم  تو تخم چشمام مي شيني   گلاي   رازقي رو  رو دل تنگ ات مي ذارم واسه ي پرنده ها گندم و ارزن  مي آرم   باباي مهربونم  با سه تا دسته گل مياد گلا گريه مي كنن خيلي زياد خيلي زياد
+ نوشته شده در  سه شنبه شانزدهم اسفند 1384ساعت 8:53  توسط بکتاش آبتین  |

	نوشته های بکتاش آبتین
(    تابلوي عقده يي   )   در پيراهن من تن هاي بسياري ست   كه هر روز در خيابان هاي شما تكرار مي شود  هفت خطم         نستعليقم                 ثلثم                   شكسته ام من انحناي كمر تمامي شما هستم ! وخط ديگر آن اتوبوس كه هر روز از جاده اي مي گذرد   منم  !  ....    نه !    بايد نقش دهاني را بازي كنم كه از حنجره هايي روشن      برخاسته اند   ( شما و خودم را  دعوت مي كنم   به تقوا و توصيه مي كنم ... ) خفه شو            با خودم هستم ! بگذار اين نقش را به خداي خودم واگذار كنم ! بار الها ريا كارم     و اگر كوسه نبودم  حتمن با  ريش هاي انبوهي نماينده ي چند ميليون خط خميده بودم  !  هستم  ! پروردگارا تنها تو مي داني كه من نبوغ خودم بودم اما نشد كه در هيچ عكسي با حروف درشت حرف بزنم                              بوق خودم بودم !  و هر كس جلوي من بود    (  نفتي نشي عمو ) ! اينگونه بود كه من در وطنم نقطه ي پر رنگي بودم      كه هر  روز  رنگ پريده تر مي شدم  !  ....   در دستان من      هميشه خودكاري ست كه كه انگشتان ماسيده بر جا مي گذارد و بر لبانم  هميشه شعري   كه كلمات حرامزاده در آستين دارد ! من پيامبري جوانم   كه در تابلويي عقده يي              پير شده ام   !
+ نوشته شده در  سه شنبه نهم اسفند 1384ساعت 19:55  توسط بکتاش آبتین  |