نوشته های بکتاش آبتین
سیاه یعنی شب وکوچه ی تاریک یعنی صدای روشن تو   بعد از خداحافظی من باشم یا نباشم       هر شب  رویای من در این کوچه  تو را می بوسد !     سفید یعنی بیمارستان و  پره های پنکه ی لاغر یعنی    دنیا دور سرم می چرخد تو نیستی   که شبم را پا شویه کنی و من    در ملافه ای سفید خودم را  به مرگ زده ام  !   برگرفته از کتاب  (  مژه ها چشم هایم را بخیه کرده اند )
+ نوشته شده در  دوشنبه هجدهم مهر 1384ساعت 9:43  توسط بکتاش آبتین  |

	نوشته های بکتاش آبتین
چقدر  دست مرا  كم مي گيري چقدرمرا دست كم مي گيري  ! بر عكس تو كه نگاه مي چكم بابا مي گويد ديگر بس است  ولي من  برعكس   توصيه هاي بابا     برعكس تو نگاه دوباره يكنفر مي گويد      پسرم  ومن كه دروغكي مي روم بخوابم ولي بالش    سربه سرم مي گذارد ومن كه مي دانم ذهن  بالش درد مي كند ناگهان راستكي خوابم مي رود   خواب مي بينم   چشم هايم مرا سياه مي كنند ومن تو را نمي بينم از خواب مي پرم  چشمه هايم مرا سفيد مي كنند وباز تو را نمي بينم يادم مي افتد    فردا راس ساعت متنفرم بايد به جشن تولد خاك بروم حالا چقدر  زود فردا شده ومن آمده ام پيش تو    بدون تو  دستي بر سر درخت كوچك كاجت كه دارد براي خودش مردي مي شود          مي كشم وبا يك شيشه گلاب دلت را كه سنگ شده مي شويم بعد تمام سايه ها وتمام همسايه ها كه اصلن رويشان نمي شود خجالت بكشند بر ما خيلي نگاه مي چكند ! ومن در گوش سنگت آرام مي گويم بدون تو مادر مانده ايم بدون تو ما  درمانده ايم  !   بر گرفته از كتاب : ( وپاي من كه قلم شد  نوشت بر گرديم )
+ نوشته شده در  دوشنبه یازدهم مهر 1384ساعت 13:34  توسط بکتاش آبتین  |