نوشته های بکتاش آبتین
( مسافرم ) وصدای ضرب آهنگ کفش هاش حافظه ی آسفالت را زیر پا گذاشت ( مسافری ؟ ) برگردم که چه ؟ که بگویم آری وبپرسد کجا وبگویم از باد به بادبان ؟ ! (    فلسفه می بافی حتا اگر ماه را با مداد سیاه هم بنویسی   می درخشد ! ) پیرمرد دندان مصنوعی اش برق می زند ودست در دست عصا ازجوی باریکی نمی تواند   بپرد در ادامه در گوش موزاییک ها نت های محزونی باقی می ماند !  ( نگفتی مسافری ؟ ) باید حتمن صادقانه دروغ بگویم چند بام آن طرف تر ماه را بر بند پهن کرده ام نگران پلنگی هستم که از ناخن هاش رویای ماه ... (  هذیان نگو        پرسیدم مسافری ؟ ) نه  سنگی سنگین ام   که درون خود افتاده ام ! آن سو تر پیرمرد   برای پریدن از جوی باریک ...  ( پسرم نهال بخت برگشته یعنی    عصا  ! بالش کسی باش که از خستگی بر سینه ات سربگذارد نه شکم سیری ! ) وصدای بریده بریده ی نت های محزونی    بر موزاییک ها پرسیدم مسافری ؟
+ نوشته شده در  شنبه بیست و دوم مرداد 1384ساعت 8:0  توسط بکتاش آبتین  |

	نوشته های بکتاش آبتین
پسرم تو اگر بزرگ شدی  شب در صورت هیچ عابری چراغ قوه نینداز  ! هیچ کس را با انگشت صدا نکن ! گوش کن پسرم در  داشبورد  دنبال ذهن کسی نگرد  و صدای هیچ کس را نشکن  ! برادر با چه زبانی بگویم در صندوق عقب این فولکس بمب نیست موتور است  !
+ نوشته شده در  دوشنبه هفدهم مرداد 1384ساعت 10:47  توسط بکتاش آبتین  |

	نوشته های بکتاش آبتین
دوستان عزیزم سلام مدت ها پیش در پرشین بلاگ وبلاگی ساختم اما جز یک شعر و یک پیغام هیچ وقت نتوانستم در آن چیزی بنویسم .(شما فکر کنید چون رمز وبلاگم را فراموش کرده بودم نوشته ی دیگری به آن اضافه نشد.) البته شاید گم کردن رمز بهانه ای باشد ٬ که هست .اما بعد ها گرفتاری های دیگر وروزمره گی های دیگرتر اجازه نداد تا به لطف دوستانی که محبت کرده بودند و پیغام گذاشته بودند پاسخی بدهم . حالا تقریبن دوسال از آن روزها می گذرد ومن یک بار دیگر آمده ام تا رفیق نیمه راه ٬ ن باشم ؟ در هر حال می توانید روی انگشت های من حساب کنید . با شعر ی قدیمی مهمان من باشید . شب روی تخت من دراز کشیده هی از تو حرف می زند این ساعت بی حوصله هی حرف می زند هی زبانش می گیرد مرا کشت تا بگوید    صبح ! آی رویای چند ساله ی شب های تاریک تو نیمه ی ماه ی  بودی که دریا چروک ات کرده بود ! با  توام رویای غرق شده ی من تمام صدف ها در آغوش تو خواب مروارید می بینند ! یادت باشد  که من تنها پیشانی ات را بوسیدم در رویایی     دور  !
+ نوشته شده در  پنجشنبه سیزدهم مرداد 1384ساعت 19:0  توسط بکتاش آبتین  |

	نوشته هاي بكتاش آبتين
بایادی از سید علی صالحی وسلام قدیمی ترش  سلام حال همه ی پرنده ها خوب است فقط خیال کوچ پرستوها گاهی دستمالم را مرطوب می کند حالا حتمن باید از چیزی بنویسم مثلن خاطره ای ـ رویایی  ویا حتا گلایه ای اما تا یادم نرفته بنویسم زمین اینجا کنار من نشسته وپاهایش را به اندازه ی تمام گلیم های جهان درازتر کرده ! ومن چقدر نگرانم بگذریم حالا اگر قرار باشد همه ی چیزها را همان طوری که هست بنویسم باید بنویسم دریا تا بالای قوزک پای من دریاست و آسمان درقیل وقال پرنده های مهاجر گیج می خورد ومن چقدر نگرانم آه  دریا   موج   دریا   موج   دریا    . . . این حرفها را تا همیشه تکرار کن واصلن فکر نکن که روزی من روی ساحل شنی نوشته بودم موج ها هیچ جایی نمی روند فقط همدیگر را هل می دهند ! ودریا که حرف های مرا پاک کرده بود و من که یاد گرفته بودم دیگر نگران نباشم وشب خواب دیده بودم  دنیا به اندازه ی کفش های من کوچک بود ! وبود . برگرفته از مجموعه ی ( مژه ها  چشم هایم را بخیه کرده اند  )
+ نوشته شده در  سه شنبه یازدهم مرداد 1384ساعت 9:39  توسط بکتاش آبتین  |